Naar decode.punt.nl

Een paar maanden geleden heeft een goede kennis/collega van mij zelfmoord gepleegd. Laten we haar voor het gemak (en de privacy) Julia noemen.

Haar dood heeft een behoorlijk diepe indruk op mij gemaakt. Ik was boos op de verpleegkundigen die haar naar buiten hebben laten gaan, waardoor ze voor de trein kon springen. En ik had de ene huilbui na de andere.

Julia had borderline. Net als ik. Ze was ook net zo oud als mij. En we hebben allebei op 3 dezelfde afdelingen gezeten in een psychiatrisch ziekenhuis. Ik kwam zelfs voor haar in de plaats op de afdeling waar ik nu zit. Best freaky allemaal.

Maar ik geloof dat alles gebeurt met een reden. Ook al snappen wij het (nog) niet. Dus waarom ‘moest’ Julia dood? Is het mijn schuld? In de periode rond Julia’s dood ging het namelijk niet zo goed met me. Het ging al een tijd slecht, voordat ik hoorde dat Julia zelfmoord had gepleegd. Het behandelteam probeerde mij op de gesloten afdeling te krijgen en ik werd bijna geschorst van school. Geschorst van de behandelafdeling was ik al.

Ik wilde niet meer leven. Ik kon het niet meer opbrengen. En toen hoorde ik dat Julia zelfmoord had gepleegd. Haar dood deed me zo’n pijn. Ook al begreep ik haar volkomen. Daarom was ik ook niet boos op haar. Maar ik wou dat ze kon zien hoeveel pijn ze iedereen deed. Ook al zou ze nooit iemand bewust pijn doen! Ik wou dat ze zag hoeveel mensen om haar gaven en van haar hielden. Ik wou dat ze zag hoeveel verdriet mensen om haar hadden.

Ik kon me niet voorstellen dat ik dat allemaal bij mensen kon oproepen. Terwijl ik ergens heel goed weet dat dat wel zo is als ik zelfmoord zou plegen. Ik zou mezelf echt haten als ik zou kunnen zien hoeveel verdriet mijn familie en vrienden om mij zouden hebben. Dus een paar dagen na Julia’s dood maakte ik een belangrijke beslissing: ik kies voor het leven en de toekomst. Na die beslissing heb ik ook nooit meer serieus overwogen om mezelf van kant te maken.

Julia’s dood zette alles in een ander perspectief. Het leven was opeens zo anders. Alles leek opeens zo onbelangrijk en iedereen leek zo kwetsbaar. En ik begon me te realiseren dat ik helemaal niet dood wilde. Ik was alleen bang voor het leven. Maar door Julia heb ik txf3ch durven kiezen voor het leven. Dus is het niet eigenlijk mijn schuld dat ze nu dood is? Omdat alles gebeurt met een reden?

Ik word echt gek van die gedachte…

De laatste tijd gaat het wel redelijk met me. Het kan beter, maar ook slechter. Ik heb het vooral erg druk. En dat is niet zo handig aangezien ik sowiezo nogal chaotisch van mezelf ben! Waar ik het zo druk mee heb? Nou, ik ga binnenkort met ontslag en ik moet van alles regelen! En binnenkort heb ik ook examens. En daarnaast heb ik ook nog therapie en een soort van sociaal leven dat ik probeer te onderhouden. Maar voor mij is het gewoon een chaos. Ondanks dat ik ook weer aan de ritalin zit. Ik loop telkens achter de feiten aan en daar raak ik dan nog gestressder van. Oja, en ik ben weer begonnen met haren uittrekken. In een soort van paniekreactie ofzo, denk ik. Dus nu kan ik weer mijn pruik uit de kast halen, want ik ben weer bijna half-kaal. Verdomme.

"Word eens wat zelfstandiger!"

"Wij overleven alles wel, of we het nou willen of niet."

"Word maar boos op ons, dat is minder erg dan weglopen."

"Geen zin is een slechte raadgever."

"Boosheid is een slechte raadgever."

"Angst is een slechte raadgever."

"Je moet jezelf leren vergeven."

"Mieren zijn verwant aan eekhoorns."

"Jij ben het toppunt van eloquentie en samen hebben wij het intellect van een amoebe."

Zoals altijd dus. Het ene moment kan ik xe9cht genieten van het leven en voel ik me bevoorrecht. En het andere moment zie ik het allemaal niet meer zitten. Maar voor de rest gaat het best goed. Echt waar! Oke, ik ben bang dat ik mijn behandeling zwaar verkloot heb, met alle gevolgen van dien. Maar daarnaast heb ik in geen jaren zoveel stabiliteit gehad als nu! Ik ga naar school, ik heb vrienden, thuis gaat het best oke en ik slik heel trouw mijn medicatie. Dus ja, ik heb het nu toch best goed?

"Dat is trouwens een typisch borderline-trekje van jou."

"Ik ben een probleemjongere, A. is een meeloper en Noa doet sowiezo waar ze zelf zin in heeft."

"Je bent gewoon iemand die wat extra hulp en begeleiding nodig heeft. En dat is toch helemaal niet zo erg?"

"Noa, 5 jaar klinische psychiatrie is veel. Meer dan genoeg zelfs."

"Misschien kom je er zelf bovenop. De psychiatrie is in ieder geval niet dxe9 weg geweest voor jou."

Uit formulieren: Persoonlijkheidsstoornis NAO (borderline en vermijdend). Uitzicht op stabilisatie of gedeeltelijk herstel. Therapie: weinig effect. Medicatietrouw: mogelijke spaarder. Af en toe sprake van manipulatief en dwangmatig gedrag.

"Het is heel logisch dat je nadenkt over het feit dat je misschien nooit meer beter wordt. Het zou eerder raar zijn als je daar niet over nadacht. Misschien ben je ook wel iemand die heel haar leven therapie nodig zal hebben. Maar je hebt in ieder geval je intelligentie en je wilskracht mee. Daar kun je ver mee komen.

When you don’t want to feel, death can seem like a dream. But seeing death – I mean, really seeing it – makes dreaming about it fuckin ridiculous.

Susanna Kaysen in Girl, Interrupted.

Dit citaat beheerst mijn leven de laatste tijd. Zoveel mensen lijken dood te gaan in mijn omgeving. En zoveel mensen lijken iemand te verliezen. Er is geen ontkomen aan en het is gewoon niet eerlijk! Ik durf amper normaal een krant open te slaan. En de dag van morgen verloopt altijd anders dan je had verwacht.

Rust zacht C., A., G. en M.

Chocoladehagelslag
Nog altijd ben ik elke dag
Totaal van chocoladehagelslag
Want als in het eerste uur
Is de hartstocht even puur
Maar ook je melkchocolade smelt mijn hart
En ben je telkens weer de start
Van mijn allermooiste dagen
En toch heb ik maar zelden spijt
Wanneer ik je door midden bijt

Bron: www.rotterdamsemuseumnacht.nl

Jaja, ik hou van hagelslag! In tegenstelling tot de ochtend. Ik haat de ochtend. Ik kan helemaal niks in de ochtend! Ik ben dan nooit gezellig en nooit sociaal, wat opzich nog niet eens zo raar is. Maar mijn medebewoners vinden het niet echt fijn. Het gezamenlijk ontbijt is ook niet bepaald bevorderlijk voor mijn humeur. Dus dan is het fijn als er wat kleine lichtpuntjes zijn. Zoals een boterham met hagelslag. En een bak koffie met een sigaret. Daarna kan de dag pas xe9cht beginnen voor mij.

Een zevenjarige autist.

"…maar ik vind jou eigenlijk wel mooi!"

Zo schattig he?!

"Mooi om te zien dat je dat nu inziet."

"Alweer geschorst van de afdeling?!"

"Wat zijn jullie druk vandaag!"

"Als je zo doorgaat ben je morgen weer kapot."

"Jullie zijn ideaal voor mijn afstudeerscriptie."

"Ik vind jou een doorzetter."

"Ik had niet verwacht dat je zo zou reageren!"

"Er gaan geruchten over jou rond."

"Borderliners zijn over het algemeen aandachttrekkende debielen. Maar jij bent geen algemene borderliner, dus jij hoeft je niet aangesproken te voelen. En al helemaal niet met je 10 verschillende diagnoses door 10 verschillende psychiaters."